Άρθρο 42
ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗ ΕΠΙΛΥΣΗ ΤΗΣ ΔΙΑΦΟΡΑΣ
(παραγρ. 4 τρίτο εδάφιο δεύτερο εδάφιο)
1. Με τις διατάξεις της παραγράφου 15 του άρθρου 11 του νόμου 2386/96 συμπληρώθηκαν οι διατάξεις του τρίτου εδαφίου της παραγράφου 4 του άρθρου 42 του ν. 1642/1986.
Ειδικότερα, σύμφωνα με τις διατάξεις αυτές, για πράξεις που εκδίδονται ή συμβιβασμοί που γίνονται μετά την 7/3/1996, το πρόστιμο της περίπτωσης β' της παραγράφου 2 του νέου άρθρου 48, όπως ισχύει, δηλαδή το ειδικό πρόστιμο το οποίο είναι ισόποσο με το πενταπλάσιο του φόρου που δεν αποδόθηκε και επιβάλλεται σε περίπτωση που από οποιαδήποτε άλλη μη νόμιμη ενέργεια του υποκειμένου στο φόρο δεν απεδόθη στο δημόσιο ο φόρος που οφείλεται και εφόσον το ποσό του φόρου αυτού σε μία ή αθροιστικά σε περισσότερες φορολογικές περιόδους ή στην διαχειριστική περίοδο, είναι ποσό μεγαλύτερο των εκατό χιλιάδων (100.000) δραχμών, μειώνεται στο 1/5 του επιβληθέντος προστίμου. Η μείωση αυτή γίνεται με την προϋπόθεση ότι το ποσό που αναλογεί στο ποσοστό αυτό θα καταβληθεί εφάπαξ πριν από την υπογραφή του πρακτικού διοικητικής επίλυσης της διαφοράς.
Σημειώνεται ότι, με την διάταξη αυτή παρέχεται η δυνατότητα μείωσης του επιβληθέντος ειδικού πενταπλασίου προστίμου, στο 1/5, μόνο εφόσον η επιβολή αυτή δεν οφείλεται σε πλαστά, εικονικά ή νοθευμένα φορολογικά στοιχεία, ανεξάρτητα αν αφορά το λήπτη ή τον εκδότη αυτών.
2. Σύμφωνα με τις διατάξεις της παραγράφου 16 του άρθρου 11 του ν. 2386/96, το πρόστιμο της περίπτωσης β' της παραγράφου 2 του άρθρου 48, όπως ισχύει, (πρώην παραγρ. 3) μειώνεται στο 1/5 με τις προϋποθέσεις της προηγούμενης παραγράφου, και για τις εκκρεμείς υποθέσεις.
Για την εφαρμογή των διατάξεων αυτής της παραγράφου, εκκρεμείς υποθέσεις θεωρούνται αυτές που αναφέρονται στις διατάξεις της παραγράφου 4 του άρθρου 14 του ν. 2198/1994. Επομένως μπορεί να γίνει συμβιβασμός, με βάση τις παραπάνω διατάξεις, στο 1/5 και για υποθέσεις, όχι μόνο γι' αυτές που θα γεννηθούν (που θα εκδοθεί η σχετική πράξη επιβολής) μετά τη δημοσίευση του ν. 2386/996 (7.3.1996) αλλά και για πράξεις που έχουν εκδοθεί πριν από την ημερομηνία αυτή, ανεξάρτητα από τη φορολογική ή διαχειριστική περίοδο που αφορούν, εφόσον:
α) δεν έχει επιτευχθεί διοικητική επίλυση της διαφοράς
β) δεν έχει παρέλθει η προθεσμία άσκησης της προσφυγής
γ) έχει ασκηθεί εμπρόθεσμη προσφυγή, η οποία όμως δεν έχει συζητηθεί κατ' ουσία από το πρωτοβάθμιο διοικητικό δικαστήριο και
δ) δεν αφορούν στη λήψη ή έκδοση πλαστών εικονικών ή νοθευμένων φορολογικών στοιχείων.
3. Με τις διατάξεις της περίπτωσης δ' της παραγράφου 22 του άρθρου 4 του ν. 2390/ 1996, αντικατεστάθη το δεύτερο εδάφιο της παραγράφου 4 του άρθρου 42, του ν. 1642/86.
Ειδικότερα με τις διατάξεις αυτές ορίζεται ότι, με το πρακτικό διοικητικής επίλυσης της διαφοράς, που επέχει θέση αμετάκλητης δικαστικής απόφασης, η διαφορά επιλύεται κατά το μέρος που επήλθε συμφωνία και ο πρόσθετος φόρος περιορίζεται στο ένα δεύτερο (1/2), για την περίπτωση της παραγράφου 1 του άρθρου 47 του ν. 1642/86, όπως ισχύει, δηλαδή στην περίπτωση μη υποβολής δήλωσης και στο ένα τρίτο (1/3), για τις περιπτώσεις της παραγράφου 2 του ανωτέρω άρθρου και νόμου, δηλαδή σε περίπτωση υποβολής ανακριβούς δήλωσης.
Όπως ορίζεται με τις διατάξεις της παραγράφου 23 του άρθρου 4 του ν. 2390/96, η έναρξη ισχύος των ανωτέρω διατάξεων, σύμφωνα με τις οποίες ο πρόσθετος φόρος περιορίζεται, ως ανωτέρω, κατά το στάδιο της διοικητικής επίλυσης της διαφοράς στις πράξεις για τις οποίες η φορολογική υποχρέωση γεννάται από 1-1-1996 δηλαδή για πράξεις προσδιορισμού του φόρου που αφορούν φορολογικές περιόδους μετά την 1.1.1996. Εξυπακούεται ότι, για πράξεις προσδιορισμού του φόρου που αφορούν προγενέστερες φορολογικές περιόδους, εφαρμόζονται οι προϊσχύσασες διατάξεις της παραγράφου 1 του άρθρου 47, όπως ίσχυαν πριν από την αντικατάσταση τους με την παραγρ. 20 του άρθρου 11 του ν. 2386/96. Σύμφωνα με τις διατάξεις αυτές επιβαλλόταν, σε κάθε περίπτωση, πρόσθετος φόρος 5% απεριόριστα για κάθε μήνα καθυστέρησης, και περιοριζόταν στο 3% κατά τη διοικητική επίλυση της διαφοράς.