feed-image Ροή Ειδήσεων
17 | 10 | 2017

Αξιολόγηση Χρήστη: 0 / 5

Αστέρια ΑνενεργάΑστέρια ΑνενεργάΑστέρια ΑνενεργάΑστέρια ΑνενεργάΑστέρια Ανενεργά
 

Τι κυβέρνηση χρειαζόμαστε;Η ημερομηνία των εκλογών πλησιάζει. Ολοένα και εντονότερα προβάλλεται στο λαό το δίλημμα: τι κυβέρνηση θέλεις; Με μια πρώτη ματιά οι απαντήσεις φαίνεται να είναι δυο.Η πρώτη, είναι μια κυβέρνηση με άξονα τη ΝΔ και τη συμμετοχή αυτών ή των άλλων μνημονιακών δυνάμεων.

Κάτω από το βάρος της τρομοκρατικής προπαγάνδας για τα δεινά που περιμένουν το λαό αν αντιταχθεί στους τοκογλύφους - δανειστές – ληστές του, γίνεται προσπάθεια από την άρχουσα τάξη να πειστεί ο λαός ότι η μόνη λύση είναι η υποταγή στην εγχώρια και ξένη ολιγαρχία. Αυτό σημαίνει μισθούς πείνας (κυριολεκτικά τώρα πια), κατάργηση κάθε κατάκτησης, φορολογική αφαίμαξη, καταλήστευση του λαού και του τόπου από τις ξένες τράπεζες.

Για να γίνει πιο εύπεπτο το σενάριο αυτό, κάτω και από το βάρος της κατακραυγής προς τις μνημονιακές δυνάμεις που ανέδειξαν οι εκλογές του Μαϊου, οι πολιτικοί ιθύνοντες της κατάντιας μας ψελλίζουν και κάποιες προεκλογικές υποσχέσεις περί επαναδιαπραγμάτευσης, τροποποίησης κάποιων πλευρών του μνημονίου και άλλα τέτοια μυθεύματα που θα τα ξεχάσουν αμέσως μόλις υποκλέψουν την ψήφο.

Στον αντίποδα;

Στον αντίποδα αυτής της πρότασης φαίνεται να στέκει η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ. Μόνο φαίνεται όμως. Γιατί στην πραγματικότητα η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ αρνείται να έρθει σε ρήξη με την ΕΕ, γεγονός που τον αναγκάζει σταθερά σε αναδίπλωση. Δεν μπορεί να ανατραπούν τα μνημόνια και οι δανειακές συμβάσεις αν δεν υπάρξει γενικότερη αντίθεση στις κατευθύνσεις που μας επιβάλλει η ΕΕ. Οι κατευθύνσεις αυτές εξάλλου είναι σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνες για τη σημερινή κατάσταση της Ελλάδας. Οι αναδιπλώσεις αυτές του ΣΥΡΙΖΑ διακρίνονται ολοένα και περισσότερο όσο πλησιάζουμε προς τις εκλογές και θα διακρίνονται ακόμη καθαρότερα όσο πλησιάζει προς την δυνατότητα ανάδειξης κυβέρνησης με κορμό το ΣΥΡΙΖΑ.

Ήδη η ακύρωση των δανειακών συμβάσεων μετατράπηκε σε αναδιαπραγμάτευση, η ανάγκη εθνικοποίησης του τραπεζικού συστήματος μετατράπηκε σε «δημόσιο έλεγχο», η ανάγκη ακύρωσης των ιδιωτικοποιήσεων και εθνικοποίησης των στρατηγικών τομέων μετατράπηκε σε «πάγωμα» των σχετικών διαδικασιών και εθνικοποίηση «στο βαθμό που το επιτρέπουν τα οικονομικά» (δηλ., με αυτή τη λογική, ποτέ). Οι ανέξοδες υποσχέσεις για διαγραφή χρεών των νοικοκυριών, για κατάργηση του χαρατσιού και αύξηση του επιδόματος των ανέργων είναι χωρίς αντίκρισμα. Για να βρεθούν αυτά τα ποσά πρέπει να παρθούν από κάπου: από το μεγάλο κεφάλαιο που πρέπει όχι απλώς να φορολογηθεί αλλά να ξεκινήσει η διαδικασία εθνικοποίησης των στρατηγικής σημασίας επιχειρήσεων. Αλλιώς, με τα λόγια χτίζεις ανώγια και κατώγια που λέει ο λαός. Το «βγαίνουμε από την κρίση, μένουμε στο ευρώ» του ΣΥΡΙΖΑ είναι το άκρο άωτο της αντίφασης, οδηγεί τελικά στην υποταγή στα συμφέροντα των εγχώριων και ξένων μονοπωλίων.

Άλλου είδους κυβέρνηση

Χρειάζεται λοιπόν μια άλλη κυβέρνηση, εντελώς διαφορετική από αυτές που υπόσχονται οι δυνάμεις του νέου διπολισμού που είναι υπό διαμόρφωση. Αυτή την άλλη πρόταση περίμενε ν’ ακούσει ο ελληνικός λαός στις 6 Μαϊου. Μια τέτοια κυβέρνηση θα ξεκινήσει μια ριζική αναδιανομή του κοινωνικού πλούτου. Θα ακυρώσει τα μνημόνια και τις δανειακές συμβάσεις, θα στραφεί για διεθνή συνεργασία σε άλλες δυνάμεις οι οποίες προσφέρουν πολύ ευνοϊκότερους όρους από τους Σάυλοκ της ΕΕ και του ΔΝΤ. Θα διαγράψει μονομερώς το χρέος, θα εθνικοποιήσει τις τράπεζες και τα βάρη της κρίσης και της εξόδου από το ευρώ θα τα ρίξει στους έχοντες και κατέχοντες, δηλαδή στο μεγάλο κεφάλαιο, δημεύοντας την περιουσία των off shore, εθνικοποιώντας μια σειρά επιχειρήσεις.

Μια τέτοια κυβέρνηση των αντιμονοπωλιακών και αντιιμπεριαλιστικών δυνάμεων μπορεί να γίνει πραγματικότητα.  Όχι βέβαια άμεσα. Μια τέτοια κυβέρνηση θα είναι αναγκαστικά το προοίμιο γενικότερων, ριζοσπαστικών αλλαγών. Οι εγχώριες και ξένες αντιδραστικές δυνάμεις του μεγάλου κεφαλαίου θα την πολεμήσουν σκληρά, θα επιχειρήσουν με όλα τα μέσα να την ανατρέψουν. Το παράδειγμα της κυβέρνησης Αλλιέντε στη Χιλή το δείχνει ξεκάθαρα. Όπως το ίδιο ξεκάθαρα δείχνει ότι οι λαϊκές δυνάμεις μπορούν να συγκεντρώνουν δυνάμεις, να οργανώνονται, να οικοδομούν τη δική τους άμυνα ενάντια στα πραξικοπηματικά σχέδια της αντίδρασης. Αρκεί να έχουν συνείδηση των ιστορικών καθηκόντων τους.

Μια τέτοια κυβέρνηση των αντιμονοπωλιακών και αντιιμπεριαλιστικών δυνάμεων είναι ο μόνος δρόμος, σήμερα τουλάχιστον, μέσα από τον οποίο τα πλατύτερα στρώματα του λαού μπορούν να προσεγγίσουν και να κατανοήσουν την ανάγκη αλλαγής όχι απλά κυβέρνησης, αλλά συνολικά του πολιτικού και οικονομικού συστήματος.

Στις σημερινές συνθήκες είναι άτοπο να ισχυριστεί κανείς ότι ο λαός είναι έτοιμος να διεκδικήσει άμεσα τη δική του εξουσία με επανάσταση. Για να φτάσει να ωριμάσει η συνείδησή του απαιτείται α. αδιάκοπος, ενωτικός αγώνας ενάντια στη λαίλαπα που συνεχίζεται και θα ενταθεί και β. άμεση πολιτική πρόταση. Η τελευταία πρέπει να λαμβάνει υπόψη της το επίπεδο συνείδησης του λαού. Είναι προφανές ότι ο ελληνικός λαός αναζητά λύση μέσα από τις κοινοβουλευτικές εκλογές. Οι επαναστάτες μπορεί να γνωρίζουν πολύ καλά την ταξική ουσία αυτού του πλαισίου και να την επεξηγούν. Αυτό όμως από μόνο του δεν μπορεί να επιλύσει το μείζον ζήτημα. Ο λαός αλλά και ο κάθε άνθρωπος ξεχωριστά πείθεται από την ίδια του την πείρα και όχι μόνο με τη θεωρία.

Χρειάζεται επομένως η διατύπωση μιας πρότασης άμεσης διεξόδου. Η λογική «δεν με ενδιαφέρει η κυβέρνηση» γενικά, δεν είναι πειστική και απομονώνει από το λαό. Το έδειξαν και τα εκλογικά αποτελέσματα σε σχέση με το ποσοστό του ΚΚΕ που πλήρωσε και πληρώνει αυτή την τοποθέτηση. Είναι άλλο πράγμα η αντίθεση σε κάθε είδους ψευδοαριστερές κυβερνήσεις τύπου Ζοσπέν στη Γαλλία, Ντ’Αλέμα στην Ιταλία, ΣΥΡΙΖΑ κλπ και άλλο πράγμα η άρνηση να τεθεί στόχος η ανάδειξη κυβέρνησης με εντελώς διαφορετικά ποιοτικά στοιχεία, με αντιμονοπωλιακά και αντιιμπεριαλιστικά χαρακτηριστικά.

«Σε συνθήκες ταξικών αναμετρήσεων και μεγάλης φθοράς στην επιρροή των αστικών κομμάτων και των συμμάχων τους, μπορεί να προκύψει κυβέρνηση αντιιμπεριαλιστικών αντιμονοπωλιακών δυνάμεων, με βάση το κοινοβούλιο χωρίς να έχουν διαμορφωθεί ακόμα οι όροι για επαναστατικό πέρασμα»[1]. Μια τέτοια κυβέρνηση μπορεί να συμβάλλει στην έναρξη της επαναστατικής διαδικασίας[2].

Την πρωτοβουλία για μια τέτοια, λαϊκή, πατριωτική κυβέρνηση έχει χρέος από το πρόγραμμά του και την ιστορία του να λάβει το ΚΚΕ θέτοντας προ των ευθυνών κάθε κοινωνική και πολιτική δύναμη. Μια τέτοια πρωτοβουλία θα καλωσόριζε και θα επιδοκίμαζε και εκλογικά ο ελληνικός λαός. Μια τέτοια πρωτοβουλία θα απομόνωνε τις αντιδραστικές δυνάμεις, θα ξεκαθάριζε τις όποιες αυταπάτες σε σχέση με την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, θα αποσπούσε όλες τις συνεπείς αγωνιστικές δυνάμεις και θα τις συσπείρωνε σε αντιιμπεριαλιστική κατεύθυνση.

Ο λαός μας λέει «ποτέ δεν είναι αργά». Σωστά, όχι ακόμη. Σε λίγο όμως μπορεί και να είναι.

Δ.Κ.


[1] Βλ. Πρόγραμμα του ΚΚΕ, Αθήνα, 1996, σελ. 39, όπου στη συνέχεια αναφέρεται ότι «το ΚΚΕ επιδιώκει μια τέτοια κυβέρνηση, με τη δράση της και τη γενικότερη λαϊκή παρέμβαση, να συμβάλει στην έναρξη της επαναστατικής διαδικασίας».

[2] «Το (αντιιμπεριαλιστικό, αντιμονοπωλιακό, δημοκρατικό) μέτωπο πρέπει να αξιοποιήσει αυτή τη δυνατότητα, να ελέγχει την κυβέρνηση, να στηρίζει τις πολιτικές επιλογές της υπέρ των λαϊκών συμφερόντων». Βλ. την πολιτική απόφαση του 16ου Συνεδρίου του ΚΚΕ στον τόμο Προγραμματικά ντοκουμέντα, εκδ. Σύγχρονη Εποχή, 2008, σελ. 476.

Authors: ΕΡΓΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ

Διαβάστε περισσότερα

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Σχετικά άρθρα